TRÚ - VON OG KÆRLEIKUR !!

Ein nóttin enn liðin, ég velti mér fleiri hringi en jörðin gengur um sjálfa sig á ári.  Dríf mig niður á Borgó. fyrir hádegi. Alltaf svo friðlaus þegar ég er ekki hjá honum.  Það var tekin lungnamynd í morgun, ekki hrein og falleg, einhver hroði og það þarf að soga slímið og bjakkið oftar en í gær.   Kristinn og Aron, læknarnir hans Óskars komu og töluðu við mig áðan. Þeir segja horfur mjög óvissar en ákváðu þó að þann 5.apríl ætli þeir að prófa að taka hann úr öndunarvélinni og leyfa honum að reyna að anda sjálfum.  VEIII þvílíkar gleðifréttir finnst mér. FImmti apríl er líka alveg frábær dagur, afmælisdagurinn minn og ég er alveg viss um að þetta verður besti afmælisdagur sem ég hef upplifað. Mikill spenningur í mér og ég masa og masa við ástina mína á meðan ég þjálfa hann og fylgist með slíminu í lungunum. Sest svo við höfðalagið og fer að spjalla við hann um Sollu litlu, ég talaði við hana snemma í morgun og hún var að fara á leikskólann sinn. Hress og kát elskan en finnst að við séum búin að vera nógu lengi á spítalanum, nú sé kominn tími til að koma heim. Ég rifja upp margt skemmtilegt sem við höfum gert saman og tala um litla kúlubúann sem hefur verið óvenju rólegur í gær og dag, kannski þreyttur af stress hormónum mömmu sinnar.  Ég á tíma í mæðraskoðun á morgun, það er ágætt að láta líta á ungann. Allt í einu tek ég eftir því að það lekur tár úr auga Óskars ég hrekk í kút og hugsa, æji er hann svona dapur, hann heyrir örugglega í mér, en getur ekkert sagt, svo ég tala um eitthvað skemmtilegt, en þetta litla tár fullvissaði mig um að hann heyrði í mér og var að fylgjast með, mikið var ég glöð, nú er ég viss um að hann vaknar 5.apríl.  þetta var eina tárið sem kom frá honum þessa daga.

Það er komið kvöld og ég á víst að drífa mig heim, sama fallega veðrið eins og í gærkvöldi og hlýtt eiginlega ótrúlega hlýtt.  Á morgun er 1.apríl eins gott að láta ekki plata sig, en eins og venjulega langar mig ekkert heim.

 

 

Nútíminn:  Í gærkvöldi horfði ég á mynd sem heitir "Coma"  í sjónvarpinu. Bjarni Ómar horfði á hana með mér. Þetta var mynd um 4 einstaklinga sem höfðu lent í slysum og hlotið heilaskaða.  Ég hafði gott af því að horfa á þessa mynd þó svo að myndefnið væri dapurlegt.  Þarna var fylgst með þessu fólki og hvernig þeim gekk í X langan tíma eftir slysin. Ég fann svo vel og skynjaði, þegar ég horfði á þetta að ég hefði ekki óskað ástinni minni því að lenda í þessum sporum og til langs tíma tekið hefði það orðið miklu erfiðara fyrir okkur og börnin ef hann hefði lifað í þessu ástandi, samt man ég að á þeim tíma sem hann slasaðist þá hugsaði ég, að mér væri alveg sama hvernig hann vaknaði bara ef ég sæi augun hans aftur og brosið og fengi að hafa hann hjá mér, en þetta var auðvitað eigingirni sem grípur mann þegar svona er ástatt.  Óskar sjálfur hefði aldrei viljað vera svona, fangi í eigin líkama og ófær um að sinna sjálfum sér og sínu.  Maður ræður engu.  Hjartans þakkir til ykkar allra enn og aftur fyrir að fylgja mér þennan spöl, þessu fer senn að ljúka, það hefur ýmislegt annað sem gerðist árið á eftir þessum tíma sem hefur ryfjast upp fyrir mér og hef ég getað sagt Bjarna mínum frá því og deili nú með honum öllu sem kemur upp í huga minn, auðvitað get ég gert það, veit ekki hvernig mér datt í hug að honum þætti það eitthvað erfitt, hann elskar mig jú og ástin umber allt. 

 

Þarna eru Sollurnar saman um jólin 1979

GÓÐA NÓTT

Er tíminn mældur í metrum eða sekúndum ??

Það er kominn 30.mars 1982:  Stundum veit ég ekki í hvaða einingum best er að mæla tímann, en í dag hefur hver mínúta verið eins og eilífð.  Ég sit og held í hönd hans, stend upp labba hringinn í kringum rúmið hans, hlusta eftir hrygluhljóðinu í hálsinum, opna annað augað og lýsi upp í það, engin viðbrögð, sest niður og spjalla um eitthvað. Hugsa, hugsa. Rosalega er hægt að hugsa mikið. " Við kynntumst í febrúar 1977, ástin kom eins og sterkur vindur af hafi, svipti undan mér fótunum og ég varð léttfætt eins og hind að vori og dansaði um Austurstræti eins og stúlkurnar í ljóðunum hans Davíðs. ÉG hafði aldrei átt alvöru kærasta áður, var eitthvað seinþroska í þeim málum þó svo ég hafi djammað og duflað þá fylgdu því ekki kærastar. Þetta var svo nýtt og spennandi allt saman.   Rosalega var sólin björt og himininn blár.  Hlutirnir gerðust hratt og í ágúst var ég orðin ófrísk og gift í desember. Við keyptum okkar fyrstu íbúð og svo kom Solla litla, óskin hans pabba síns og skírðum við hana Sólveigu Ósk. Við fluttum norður 1979 því mig langaði aftur til Húsavíkur, hélt að þar væri best að vera, en suðvestur hornið hafði náð taki á mér og vildum við flytja í bæinn aftur. Áður en af því varð ákváðum við að bæta enn við fjölskylduna og gekk það plan eftir, ég átti von á mér í október 1982. Mikil gleði var hjá okkur. Tíminn hafði liðið undurhratt og þarna í mars 1982 höfðum við verið saman og upplifað alla þessu yndislegu hluti á aðeins rétt rúml. 5 árum. Framtíðin var björt við vorum hamingjusöm."  BOOMMM     

Það er komið kvöld, ég er búin að hreyfa hendur og fætur Óskars reglulega á hálftíma fresti, ég kalla núna sjálf á hjúkkurnar þegar þarf að soga úr lungunum, ég er búin að læra rútínuna og sjúkraþjálfarinn sem kom í dag að þjálfa hann spurði hvort ég væri hjúkka, ég bæri mig svo fagmannlega að við þetta, ég sagði að þetta hlyti að vera Nightingale genið í mér sem væri virkt núna, þetta virtist allt svo eðlilegt og auðvelt í rauninni. Klukkan er að verða 10 það er nær dimmt, þó smá skíma, það var bjart og fallegt í dag, eiginlega gluggaveður. Nú lá kyrrð yfir borginn þegar ég labbaði út. Mig langaði ekkert heim.

En ég finn að ég er pínu þreytt.

Þú átt það sem þú átt. Jafnvel þótt þú hafir lánað það, týnt því eða gefið það, kemur það aftur til þín. Það er notaleg tilfinning að skilja þetta.

Er búin að lesa öll kommentin tvisvar, þið eruð yndisleg. Ég lofa að fara eftir öllum þessum góðu ráðum. Elsku Inga frænka, gaman að heyra frá þér og takk fyrir kveðjuna. Ágúst er hún Mæja þín ekki í USA? ég hef hitt hana hjá Freydísi. ÉG hef hvílt mig rosa vel í gær og dag og hjartað er nokkuð rólegt. Þið eru svo sannarlega að hjálpa mér að dreyfa byrðinni. Það uppgötvaðist við þessar færslur að ég hef aldrei sagt börnunum mínum eða manninum frá þessum dögum, kannski bæði af því að ég var ekki spurð og svo líka því ég vildi bera þessa byrði ein, fannst hún vera mín. En nú deilum við, ekki satt???

Síðustu jólin með pabba sínum, smá prakkarasvipur á minni.

       GÓÐA NÓTT 

ÉG er komin heim !!

Fyrirgefið að ég gerði ykkur illt við, það var ekki meiningin.  Málið er að ég fór í bæinn á fimmtudaginn og ætlaði bara að koma aftur um kvöldið, en þegar ég var komin í bæinn versnaði mér til muna í hjartastöðinni svo ég ákvað að ég gæti ekki verið svona lengur og dreif mig á bráðavaktina við Hringbraut, þar var ég sett beint upp á bekk og tengd við allskyns tæki.  Tekið blóð og alls kyns rannsóknir gerðar.  Mér leið mjög illa og hefur liðið illa undanfarið, en þar sem ég er vön verkjum þá ætlaði ég bara að töffa þetta af mér, brjóstverkirnir voru bara orðnir full miklir til að ég gæti leyft mér að ignora þá, ég var lögð inn og ákveðið að fylgjast með mér og kanna málið. Í ljós kom að það var truflun í hjartalínuriti og ég rauk úr 75 í púls upp í 140 bara við það eitt að standa upp úr rúminu, ljóst var að ekki er allt með felldu, það var svo ákveðið að ég færi í þrekpróf á föstudagsmorgninum.

 --Dagur 4 fyrir 26 árum og dagurinn í gær voru því ekkert svo ólíkir --  Ég var skít hrædd og kveið morgninum, vaknaði um 8 en mátti ekkert borða fyrir áreynsluprófið, var svo send í hjólastól í það um 11 leytið. Þegar ég var búin að liggja á bekknum þar í nokkrar mín, og búið var að tengja mig við mælana var kallað á hjartalækni því ég var með púls uppá 130, læknirinn sagði að það þýddi ekkert að taka próf, ég væri greinilega algjörlega þreklaus.  Mér var svo rúllað til baka og upp í rúm. Læknir kom svo til mín og sagði að þau væru að leita og reyna að finna einhverjar skýringar á þessu, þetta tengdist þó alls ekki hjartagallanum sem ég er með, eða gömlu viðgerðinni, svo næst var ég send í  ómskoðun, hún gekk óvenju illa því hjartað var í einhverjum feluleik.  Þegar ég var komin upp í rúm eftir það kom hjartalæknirinn á ný og sagði að lokurnar væru í lagi en hjartað á alveg á mörkum í stærð, semsagt stórt hjarta í stelpunni, kom mér ekki á óvart  en ég veit svosem að hjartað er vöðvi sem stækkar við álag.  Anyways þá átti ég tíma hjá kvensjúkdómalækninum kl. 15.40 og húsbandið var kominn í bæinn og hann fór með mig þangað því ég er búin að vera með svo geðveika verki,  ég fékk skoðun þar og ákveðið var að ég fari í aðra aðgerð hjá honum a.s.a.p. og þá verður tekin restin af þessu neðan mittis drasli sem er að ergja mig.  Svo brunaði kallinn með mig aftur á Lansann og upp í rúm þar. þá var búið að ákveða að taka fleiri prufur til að kann hvort nokkur hætta væri á blóðtappa í lungum, það er gert með því að stinga oní úlnliðinn djúpt í æð sem þarf bara að hitta á, það tókst vel og læknirinn hljóp af stað með prufuna, má ekkert bíða með að koma henni í mælitæki. Nýtt línurit var líka tekið og svo um 7 leytið fékk ég að vita að ekkert benti til bráða hættu með hjarta og lungu en eina sem þeir vildu gera í viðbót til að vera vissir væri að taka sneiðmynd af kransæðunum, það verður gert í næstu viku svo ég fékk bara aðeins meiri hjartameðul og útskrift og er núna komin heim í heiðardalinn. Nú á ég að vera stillt og góð og forðast allt álag, fá lækningu á verkjunum sem eru að hrjá mig í móðurlífi og mjöðm, taka lyfin mín og fara vel með mig. Það er víst hægt að verða svona mega þreyttur í hjartanu að það lætur eins og eitthvað alvarlegt sé í aðsigi, ég vona allavega að myndin af kransæðunum verði góðar þegar ég fer í þær.  Kannski er ekkert í lagi að vera með verki á þriðja ár og reyna að sætta sig við það. Allavegana ætla ég að gegna og vera góð stelpa.  Mig langar að láta mér líða vel og mig langar að taka þátt í lífinu að meiri orku. 

En talandi um 28.mars árið 1982 þá var það tóm bið og von og löngun til að hlutirnir löguðust, von sem var þó örlítið farin að dofna í hjarta minu. Kannski hafa þessi skrif mín núna vakið upp gamlar sorgir innra með mér og kannski tekst mér að komast í gegnum þetta heilli en áður, Ég var alveg að verða 26 hér um árið, núna eru liðin 26 ár síðan og er þá ekki bara gott að stefna á að taka næstu 26 árin frá í það eitt að njóta og gleðjast og hafa gaman af lífinu. Eftir 26 ári í viðbót verð ég orðin 78 ára og það er bara nokkuð langur tími sem getur orðið mjög góður.  Í dag er því semsagt dagur 5 árið 1982. Ég talaði lengi við mömmu í morgun, hún hafði heyrt í Einari á Einarsstöðum aftur og hann var að hjálpa Óskari mínum, mamma sagði mér löngu seinna að Einar hefði sagt við sig þennan morgun að ekki væri alltaf best að lifa af svona mikil slys, hann vissi þá þegar hvernig fara mundi.  Ég heyrði í Sollu litlu, hún var hress, gaman hjá ömmu og afa, alltaf að hlusta á gamlar plötur inni í stofu og dansa, var alveg búin að læra utan að langið "Flaskan mín fríð" með Ríó Tríó, söng hátt og snjallt fyrir mömmu sína. ÉG sat hjá Óskari til 10 um kvöldið en fór þá heim að sofa, mikið var þetta langur dagur. Spennt samt að vita hvað mundi gerast á morgun.  Það var ákveðið að kæla hann meira niður, hann lá á svona kuldadýnu og þeir voru komnir með hann niður í 34 gráður þegar ég kyssti hann og fór heim til mágsa.  Mig langaði miklu meira að skríða uppí hjá honum og hlýja honum, en ég mátti það víst ekki. 

 

Sollu skottið dröslaði stólnum sínum alltaf með sér á ferð um húsið okkar.

 

Takk fyrir allan kærleikinn og umhyggjuna sem þið eruð að senda mér og sýna, það er mér ómetanlegt og ég finn að heilun er á leið inn í líkama minn með því að þið leyfið mér að tjá mig og deila því sem gerðist með ykkur, þegar það deilist á svona marga þá verður hver bútur léttari og byrði mín gufar upp. Elska ykkur öll sem eitt 

Afsakið hlé

Hæ hó.

Dagar í minningum og aðrar bloggfærslur hafa verið settar á frest í óákveðinn tíma meðan hún mamma mín er á spítalanum. Efast ekki um að hún kíki á ykkur og láti í sér heyra þegar hún er komin heim aftur og orðin hressari.

Óska öllum góðrar helgar.

Solla 

Dagur 3.

Þetta var erfið nótt, skrítið hvað litla fóstrið er farið að hreyfa sig, skildi því líða illa?? fullt af skrítnum kvíða hormónum í gangi hjá mér, hlítur að koma fram á litla barninu okkar.  Ég var komin á spítalann fyrir hádegi, það var nýbúið að raka Óskar og baða hann, ferlega sætur alltaf.  Það var meira loft undir húðinni svo það var ákveðið að taka aftur lungnamynd.  Það fannst smá skemmd á öðru lunganu, hefur örugglega gerst þegar hann lenti á höfðinu og líkaminn kastaðist í jörðina.  Það sást bara ekkert á honum, utan mar á enni og augum, hjálmurinn hafði varið höfuðið en eitthvað hafði samt gerst.  Augun í honum svöruðu ekki ljósi og hann var með bjúg á heilanum sögðu þeir. Ég las upp úr dagblöðunum fyrir okkur og fór svo fram og hringdi í mömmu og fékk að tala við Sollu mína, hún vildi fá að koma til okkar pabba síns, ég sagði henni að við kæmum heim eftir nokkra daga.  Ég hringdi í tengdapabba og bað hann að koma og heimsækja okkur, gamli maðurinn kom og honum brá svo mikið þegar hann sá son sinn að hann gekk öfugur út aftur, ég fylgdi honum fram og bar mig vel og sagði að ég sæi mun frá í gær, þetta mundi örugglega lagast, ég brosti og kyssti gamla bugaða manninn bless. Elsti mágsi minn ætlar að sækja mig á eftir, ég bý hjá honum meðan ég er hér í bænum, vonandi komumst við fljótlega norður, allavega fyrir páska, skírdagur er 8.apríl.

Hér er Solla litla með föðurafa sínum

Dagur 2 í minningum !!

Árið er 1982:

Ég svaf eiginlega ekkert, var alltaf að spá í hvernig dagurinn í dag yrði, hvort hann mundi kannski vakna og ég hlakkaði svo til að koma til hans og kyssa hann og strjúka, ég saknaði þess að hafa hann ekki við hliðina á mér í nótt.  Ég var komin upp á Gjörgæslu um hádegi.  Ekkert hafði breyst nema þeir höfðu ákveðið að setja öndunartúbuna oní barkann, það er víst ekkert gott að hafa hana lengi í gegnum munninn.  Þetta var miklu betra, nú var ekkert stykki að þvælast framan í honum.  Ég tók eftir því að það var eins og loft undir húðinni á honum á hálsinum, þeir sögðu mér að það væri vegna þess að það væri smá leki úr lunga og loftið leitar upp líkamann.  Ég spjallaði við hann um heima og geima og hreyfði fætur og hendur, ekki gott að liggja svona grafkyrr.  Með reglulegu millibili þarf að taka túbuna úr barkanum og fara með rör oní lungu og soga upp slím ofl. hjúkkurnar eru svo tillitssamar að þær vildu að ég færi fram, ég vildi það ekki, svo ég fékk að vera.  Ekkert mál að sinna ástinni minni.  Ég hringdi í mömmu og Sollu litlu, hún saknar okkar pabba síns.  Ég bað mömmu að senda mér mynd af Sollu og Biblíuna mína, Óskar var búin að vera að lesa úr henni um veturinn, skrítið að hann skildi allt í einu hafa tekið upp á því og stundum var hann að lesa ýmsar ritningar fyrir mig líka.  Það var einhver sem kom suður um kvöldið sem tók þetta fyrir mig hjá mömmu og ég setti myndina á borð þar sem Óskar gæti séð litlu stelpuna sína þegar hann vaknaði og biblían var við hliðina. Þessi dagur fór í það að hringja í vini og ættingja og tjá þeim stöðu mála. Enginn kom þó til mín og enginn talaði við mig á spítalanum, ég sá aldrei prest eða nokkurn sem athugaði hvernig mér liði, en hjúkrunarfólkið var yndislegt og ómetanlegt.  Ég fór svo heim um kvöldið seint, til að reyna að sofa. 

Þarna er Solla litla að hlusta á tónlist fyrstu jólin sín.  Hún verður þrítug núna í maí.

Ég vona að ykkur finnist ekki að þið "verðið" að kommentera á þetta, ég er svo glöð með allt sem þið skrifuðuð í gær, en ég ætla að klára þessa daga á þennan hátt, fyrir mig. Love U all

Skilgreining á sjálfri mér "ÉG ER TRÉ"

Ég er búin að komast að því að ég er tré, gamalt eikartré. Stór og sterk með nokkrum beygjum á. Miklu laufskrúði og undir minni krónu eru margir.  Það er ýmislegt sem gerist upp við stofninn minn. Margir sem þangað leita og dvelja.  Mér finnst gott að vera tré. Stundum sest ég niður og skoða árhringina mína.  Í dag er ég að skoða árhringinn fyrir árið 1982. Þann 25 mars það ár lenti minn elskulegi eiginmaður í mótorhjólaslysi.  Hvert ár sem síðan hefur liðið kem ég að þessum stað í árhringnum á tréinu mínu sem er skemmdur. Þegar líður á daginn færist innri spenna í mig og þegar klukkan er að nálgast 5 þá er alltaf sól í huga mér, því þannig var stundin þá.  Ég sé lögreglubíl keyra framhjá húsi sem ég var stödd í, stutt frá mínu. Ég finn strax á mér að það tengist Óskari, ég hafði heyrt hann fara á hjólinu út götuna ca. klt. áður. Ég stekk út og hleyp heim, þá segir löggan  mér að það hafi orðið slys og Óskar sé kominn upp á spítala og biðja mig að koma með, ég stekk til baka þangað sem ég var og næ í litlu stelpuna mína 3ja ára og þeir skutla mér til mömmu með hana, hún grætur því hún finnur spennuna. Við förum svo upp á spítala og það sem mætir mér eru blóðug föt af honum liggjandi á göngum Heilsugæslunnar, bláar  buxur, grænn hermannajakki, vinnuskórnir, annar hanskinn sem ég hafði keypt sama dag og lagt á kommóðuna heima handa honum, rauða og svarta peysan klippt í sundur.  Gísli læknir er að kalla nafnið hans en hann er horfinn eitthvert á braut, eina sem ég heyri eru litlar stunur, ég kalla "ástin mín, þetta er ég" ég strík vanga hans og spyr "hvað getum við gert?" það er tekin ákvörðun um að fara til Reykjavíkur, fá sjúkraflugvél, of langt að bíða eftir kvöldfluginu suður, þeir segja mér að fara heim og ná í föt og koma svo aftur.  Ég fer og hendi einhverju handa okkur báðum í tösku og svo til mömmu og knúsa stelpuna mína, pabbi skutlar mér upp á spítala og Óskar er kominn í sjúkrabílinn ásamt Geir lækni. Við brunum á völlinn og þar býður lítil flugvél. Við drífum okkur í loftið og eftir smástund byrja að heyrast svo miklir skellir, eins og einhverju hörðu sé hent í vélina, ég spyr flugmanninn, hvað þetta sé, hann segir að þetta sé ísing að losna af vængjunum og hún skall svona í skrokk vélarinnar.  Ég var að deyja úr stressi + ófrísk og með mikla þörf á því að pissa, ekkert var klósettið í vélinni svo ég klöngraðist aftast og pissaði í poka, þvílíkt vesen.  Svo sat ég hjá ástinni minni og knúsaði hann og talaði við hann.  Það færðist ró yfir hann og þögnin tók við. Þegar við vorum að lenda var byrjað að dimma í Rek. en það var óskaplega fallegt aðflugið, ég man það alltaf. Við lentum við Loftleiðir en sjúkrabíllinn var ekki kominn, læknirinn æsti sig og skipaði að hringt yrði strax, "maðurinn væri að fara", semsagt ástin mín var að deyja. Loks kom sjúkrabíllinn eftir "langan" tíma eins og manni finnst þegar beðið er. Við brunuðum á ljóshraða upp á slysadeild þar sem honum var skutlað upp á borð og belgur notaður til að anda fyrir hann en ég var send inn á bið herbergi og sagt að reyna að ná sambandi við einhvern til að koma til mín.  Tíminn leið og beið og mágur minn kom svo til mín.  Þremur klt. eftir að við komum suður, var mér sagt að það væri búið að færa Óskar upp á Gjörgæsludeild og að ég mætti sjá hann en ætti svo bara að fara heim. Hann væri mikið slasaður og í dái og að við yrðum bara að sjá til.  Þegar ég kom að rúminu hans lá hann þar svo fallegur með öndunar pípuna upp í sér og vélin andaði fyrir hann, ég gat ekkert gert nema kysst hann meira og svo varð ég að fara heim til mágsa míns og bíða næsta dags. 

Ég vona að þið fyrirgefið mér þessa tjáningu mína hér, ég ætla að skrifa mig út úr þessu og deila þessu með ykkur.  Ég hef aldrei farið náið í hlutina gegnum tíðina, heldur bara lært að lifa með þessu. En í minningu þessa góða drengs sem gaf mér ást og tvö yndisleg börn, langar mig að minnast hans á þennan hátt. Sagan mun halda áfram næstu daga eins og hlutirnir gerðust og fram að dánardegi hans 2.apríl.  Ég setti lagið Þórður í spilarann hér til vinstri, Þórður er eitt af þeim lögum sem ég notaði eins og grát, tónlistin getur grátið fyrir mann og það bjargaði lífi mínu og geðheilsu á þessum tíma fyrir 26 árum.

Þetta er síðasta myndin sem tekin var af Sólveigu með pabba sínum.

Risa krúttkast og yndislegur páskadagur !!

 Ég er svona aðeins að missa mig í hamingju.  Í dag eru börnin mín þrjú sem ég fæddi og ól upp búin að vera hjá okkur.  Ég er svo yfir mig stolt af þessum hóp og yndislegt að sjá þau öll standandi hlið við hlið með bros á vör og ég veit að það er mér að þakka hvernig þau eru og hvar þau eru stödd í lífi sínu í dag.  Sem móðir þeirra hef ég stutt ákvarðanir þeirra, en líka reynt að draga úr ýmsu ef mér hefur fundist þau á rangri leið, stundum hefur bara verið gott að láta þau læra af reynslunni, en ég hef alltaf elskað þau skilyrðislaust, stundum hef ég þurft að vera vond til að vera góð og það er sko erfitt, en í dag er ég stolt og hamingjusöm, ekki má ég samt gleyma að segja ykkur að minn kæri eiginmaður Bjarni Ómar hefur hjálpað mér síðustu 15 árin og án hans hefði þetta ekki farið svona vel.  Við erum stolt af hópnum okkar.  Verð að deila þessum myndum með ykkur, þær eru svo krúttlegar.  Ég meira segja breytti um útlit það er svo létt í mér. 

Alltaf stuð á Víkinni minni !!

Ég er komin heim eftir yndislegan dag í bænum hjá pabba.  Skrítið hvernig hún mamma er alltaf með okkur þótt hún sé farin.  Ég hef aldrei brúnað eins frábærar kartöflur eins og í kvöld, hún var sko örugglega að hjálpa mér.  Nú erum við komin heim og á leið í rúmið.  Litla/stóra stelpan mín sem er að verða þrítug ætlar að sofa uppí hjá mömmu sinni í nótt, því hún hefur svo mikið ofnæmi fyrir kisu að þær geta ekki deilt saman rúmi, við lokum okkur bara inni í hjónaherbergi og pabbi sefur í stofunni með kisu, ekki slæmur kostur   

ÉG vil óska ykkur GLEÐILEGRA PÁSKA og njótið dagsins     hér verða páskaeggin ekki falin heldur bara étin þegar við viljum. 

Keppt í snjókrossi á Húsavík

Laugardagur til lukku og ég á leið í bæinn.

 

Það var ótrúlega gaman í gær. Sýning hjá Zordísi í Þorlákshöfn.  Þarna voru komnir þó nokkuð margir bloggvinir . Mikið á ég orðið marga "góða vini" í gegnum netið.  Í dag er ég að fara til pabba og ætla að elda góðan mat með honum fyrir okkur hjónin og börnin okkar. Svo er það páskadagur og meiri matur og páskaegg. Það er svo gaman að hafa börnin heima á Íslandi. Vona að þið eigið ljúfar stundir og njótið páska frísins.  Kveðja til ykkar allra. 

                          

TILRAUN  TIL AÐ SKRIFA Í BUNDNU MÁLI:

Að upplifa og skynja lífið, er reynsla sem gefur af sér,

kærleik og frið í sálu og kærleik á sjálfri mér.

Löngunina að lifa og gefa og vera með.

 

Við tölvuna sit ég og tengi, sál mína aðra við

finn fegurð og gæsku sem berst mér um þráðlaust veraldarsvið

við bloggvinir hittumst og heilsumst, hæ hvað segið þið?

 

Vinátta sérstök sem myndast og enginn skilur til fulls,

nema við sem í tölvunni tengjumst og gefum gleði og grið

og vináttuböndin við hnýtum sem efla og styrkja okkar lið.